Airbourne


Jest coś w tej potężnej rock’n’rollowej furii, nakręcanej przez  Airbourne, płonące szare komórki, które sprawiają, że chcesz duszkiem wlać sobie  piwo do gardła i skakać w powietrze tak brutalnie, że aż niewłaściwie dotknęłoby to twoją żonę. Przyznajemy, brzmi to grubiańsko. Ale właśnie tak to wygląda w przypadku tych australijskich pub-rockowych buntowników. Ich muzyka, jak np. nowy album ‚No Guts.No Glory’, jest idealnym podkładem dla pijackiej rozpusty, i „właśnie po to tu jesteśmy, stary”, mówi awanturniczy gitarzysta i wokalista Joel O’Keeffe.

Zainspirowani takimi kapelami jak Judas Priest, Thin Lizzy, Angel City, Rose Tattoo, AC/DC oraz Motorhead, Airbourne trzepoce rock’n’rollową flaga nad Australią od 2003 r., i od tego momentu zdobywa fanów i nagrody, jak np. tę, którą przywieźli do domu w 2008 r. z Metal Hammer Golden Golds, gdzie ich krążek ‚Running Wild’ został okrzyknięty Najlepszym Albumem Roku. Pochodzą z Warrnambool, małej pijackiej mieściny na południowo-zachodnim wybrzeżu stanu Victoria w Australii, gdzie stopniowo zyskiwali ogromne zainteresowanie wśród fanów zakaźnego, wysoce energetycznego, przesiąkniętego whiskey, wykręcającego kręgi szyjne robotniczego męskiego rocka. Nowy album kapeli jest obowiązkowym dodatkiem do każdej szanującej się muzycznej biblioteki.

“Zasadniczo nigdy nie mieliśmy specjalnego przesłania; nie mówimy o polityce ani o społecznej niesprawiedliwości w naszych piosenkach. Jest wiele innych kapel, które tym się zajmują”, mówi Joel O’Keeffe, który, podobnie jak jego brat, perkusista Airbourne, Ryan O’Keeffe, gra na gitarze odkąd nauczył się chodzić. “Dla nas nie na tym to polega. To tylko rock and roll. Zależy nam, by ludzie dobrze się bawili, bez względu na wszystko. Golnęli sobie drinka, puścili to naprawdę głośno i zrelaksowali się”.

Airbourne przybyli do Wietrznego Miasta, by nagrać ‚No Guts. No Glory’ wraz z producentem Johnnym K., który pracował m.in. z Disturbed, Machine Head, Staind oraz 3 Doors Down. Tak jak ‚Running Wild’, ‚No Guts. No Glory’ kontynuuje klimat dobrych czasów, ale w ostatecznym rozrachunku, według Ryana, krążek mówi o ”podnoszeniu się, osiąganiu celów i byciu mężczyzną. Istnieje cięższy element w tym albumie, że tak powiem”.

Zamiast spać każdej nocy w wygodnym pokoju hotelowym na koszt wytwórni, zespół właściwie śpi w studio, biorąc przykład z Bruce’a Sprinsteena i jego E Street Band, którzy znani byli z tego, że mieszkali w studio tak długo, aż album nie został ukończony.

“Dowiedzieliśmy się, że robili tak przez kilka pierwszych nagrań” wyjaśnia Joel, “ więc, perkusja ustawiona jest w dużym pokoju wraz z gitarami i [gitarzystą rytmicznym Davidem Roadsem], śpi on między wzmacniaczami; ja śpię za stertą głośników; Ryan za swoją perkusją, a [basista Justin Street] za stołem bilardowym, i tak wszyscy jesteśmy w studio.  To naprawdę niezła zabawa, ponieważ po prostu wstajesz i  idziesz, mówisz ‚Fuck’ i zaczynasz nagrywać. Tak wyglądały nasze dni. Budzisz się, coś zjesz i zaczynasz nagrywać. Czasami bierzesz prysznic, czasami nie. Chodzisz cały dzień w szortach, po prostu robisz rocka.”

‚No Guts. No Glory’, druga pełnowymiarowa płyta kapeli z Roadrunner Records, została nagrana na żywo, prosto na płytę analogową, Airbourne wykorzystało akustykę przestrzeni dla improwizacji instrumentu. “Zamiast zamykania drzwi i ograniczania dźwięku, po prostu zostawiliśmy wszystko otwarte, więc dźwięk mógł bardziej się ulatniać, co sprawiło, że brzmiał bardziej otwarcie niż na poprzednich nagraniach”, Tłumaczy Joel. „To była jedna z głównych różnic. Pozwoliliśmy się mu otworzyć. Mieliśmy gdzieś czy solówka gitarowa zlewa się z dźwiękiem talerzy. To jest zajebiste, bo wiele dodaje”.

Album to wirtualny rock’n’rollowy bufet, szczycący się kawałkami takimi jak ‚No Way But The Hard Way’ i ‚Blond, Bad and Beautiful’. Gdy kapela mieszkała razem przez 3 lata w dobrobycie na przedmieściach Melbourne, żyjąc na mocnej diecie składającej się z wódki i grilla, sprawy miały się ciężko, a zespół niemalże doszczętnie spalił swój dom – dosłownie. “Nic nie przychodzi łatwo, więc powtarzaliśmy sobie nawzajem, ‚Nie ma innej drogi niż ta trudna’ – wspomina Ryan.

‚No Guts. No Glory’ zawiera też utwór ‚Steel Town’, który został zainspirowany na etapie podróży kapeli przez ludzi, których napotkali. “Za każdym razem, gdy przejeżdżaliśmy przez miasto fabryczne, było coś charakterystycznego w tym tłumie” – wspomina Joel O’Keeffe. “Wydawali się być nieco bardziej dzicy, zawsze wyżymali pub do sucha, więc musieliśmy brać piwo z innych pubów. Zawsze była jakaś masowa walka, szalony tłum. Dlatego chcieliśmy napisać dla nich piosenkę, która dałaby im szansę wznieść swoją flagę, podnieść pięści w górę i wypić do niej piwo. Wydaje mi się, że to jak dolewać benzyny do ognia”.

Airbourne większość 2010 r, podróżowało z koncertami promującymi ‚No Guts. No Glory’, dla braci O’Keeffe, to występy na żywo sprawiają, że publika chce wrócić po jeszcze. “Chcieliśmy zostać taką kapelą, której nazwa sprawia, że ludzie od razu wiedzą, że będą dobrze się bawić na koncercie”, tłumaczy Joel. “Oni wiedzą co chcą dostać. Chcą dostać rock’n’rolla, tak głośnego, że opuszczą salę koncertową z dzwonieniem w uszach”.

Oryginał: http://www.airbournerock.com/board_posts/airbourne-biography
Tłumaczyła: Sasza

Skład:

Joel O’Keeffe – wokal, główna gitara
Ryan O’Keeffe – perkusja
David Roads – gitara rytmiczna, chórki
Justin Street – bas, chórki

Albumy studyjne:

Running Wild (2007)

1. Stand Up For Rock ‚N’ Roll
2. Runnin’ Wild
3. Too Much, Too Young, Too Fast
4. Diamond in the Rough
5. Fat City
6. Blackjack
7. What’s Eatin’ You
8. Girls In Black
9. Cheap Wine & Cheaper Women
10. Heartbreaker
11. Lets Ride
12. Hellfire – (U.S./U.K. Release)
13. Red Dress Woman – (Online Bonus Track)

No Guts. No Glory. (2010)

1. Born to Kill
2. No Way But the Hard Way
3. Blonde, Bad and Beautiful
4. Raise the Flag
5. Bottom of the Well
6. White Line Fever
7. It Ain’t Over Till It’s Over
8. Steel Town
9. Chewin’ the Fat
10. Get Busy Livin’
11. Armed and Dangerous
12. Overdrive
13. Back on the Bottle

Special Edition bonus tracks
14. Loaded Gun
15. My Dynamite Will Blow You Sky High (and Get Ya Moanin’ After Midnight)
16. Rattle Your Bones
17. Kickin’ It Old School
18. Devil’s Child”

EPki:

Ready to Rock (2004)
Live at the Playroom (2007)

Linki:

Oficjalna strona: http://www.airbournerock.com/
Myspace: http://www.myspace.com/airbourne

Reklamy

Tagi: , , , , , , , ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: